Κατηγορίες

Ταινία Χόλυγουντ

Στα χρόνια γύρω στο 1980, έπαιζε τακτικότατα ο Ιωσήφ Φαρατζή, ένας ευγενέστατος κύριος, τον οποίο ποτέ κανείς δεν είχε δει να κάνει έστω και μια φορά ένα σχόλιο, μετά από μια διανομή. Έτσι, όμως, αντιμετώπιζε πρόβλημα ελλείψεως συμπαικτών. Όποιος έπαιζε μια φορά μαζί του μετά δεν τον ξανάπαιζε, αφού ακόμα και αν ρώταγε κάτι απλό τον συμπαίκτη του (πχ, πόσα σπαθιά είχες;) δεν έπαιρνε απάντηση. Και όμως το φάρμακο της έλλειψης συμπαίκτη το έλυσε! Τότε υπήρχε μία εφημερίδα στα Αγγλικά (“Athens News”) που είχε και στήλη με μικρές αγγελίες. Έβαλε λοιπόν μία αγγελία που έλεγε “ζητείται συμπαίκτης για μπριτζ, που να μην μιλάει“. Και ώ του θαύματος! Εμφανίστηκε ένας Εγγλέζος γύρω στα 30 ο οποίος, όχι μόνο δεν σχολίαζε, αλλά ούτε και μίλαγε καν. Μούγκα στη στρούγκα λοιπόν, κατά την σύγχρονη καθομιλουμένη. Ποιος ήταν όμως ο εγγλέζος; Ήταν ένας μπατίρης και τυχοδιώκτης, ο οποίος μια μέρα πήγε στην εθνική τράπεζα που βρίσκεται στη γωνία Σταδίου και πλατείας Συντάγματος. Ο προηγούμενος στη σειρά πελάτης είχε προς κατάθεση μία στοίβα χιλιάρικα (δεν υπήρχαν τότε 5χίλιαρα), πάντω στον γκισέ του ταμία. Δεν άντεξε στον πειρασμό ο εγγλέζος, βουτάει το υπερμεγέθες “τούβλο” και αρχίζει να τρέχει στη Σταδίου, κατευθυνόμενος προς Ομόνοια. Όταν είδε ότι μερικοί τον κατεδίωκαν, για αντιπερισπασμό άρχισε και πέταγε λίγα-λίγα τα χιλιάρικα στον αέρα. Πολλοί τσιμπήσανε μερικά χιλιάρικα και σταματήσανε, πλην όμως τελικά τον συνέλαβαν. Από τότε χάθηκαν τα ίχνη του… αμίλητου μπριτζέρ. Υ.Γ.: Αν κανείς από τους παλαιούς θυμάται πώς λέγανε τον εγγλέζο, παρακαλώ ας μου στείλει ένα e-mail ή ένα σχόλιο για… ιστορικούς λόγους

Comments are closed.